De 10 van DC  |  Dick Boeter

Einde van een tijdperk - een portret

geplaatst: 6 juni 2021  |  auteur: Ralph Kleingeld BPLA  |  alle Artikelen

Een reorganisatie zette een streep door hun dienstverband. Het hele team 'Commercie Defined Contribution' van de afdeling Collectief Pensioen bij Nationale-Nederlanden werd naar huis gestuurd als gevolg van die reorganisatie. Samen goed voor zo'n 300 dienstjaren ervaring en opgebouwde kennis.

Het artikel 'De 10 van DC' bestaat uit een reeks van 10 portretten naar aanleiding van interviews, gehouden in de periode juni 2020 tot en met november 2020. Het interview met Dick Boeter vond plaats op 6 augustus 2020.

Klik op één van de 9 kleine foto's om naar de andere portretten te gaan.

beeld  |  Ralph Kleingeld


Hij moet er om lachen als gevraagd wordt of hij een jongensdroom had. Nee, hij wilde na de havo gewoon een baan hebben. Een poging om na het vervullen van zijn militaire dienstplicht bij de politie te gaan werken, strandde. Hij was te gevoelig voor de baan, zo luidde het oordeel tijdens de keuring. Die gevoeligheid tekent hem nog steeds, goed in de omgang met andere mensen. Niet alleen in de bijna 30 jaar dat hij zich als vrijwilliger bij Korfbalvereniging Good Luck in Middelharnis verdienstelijk maakt, komt het hem goed van pas. Ook in zijn baan als klant- en accountmanager. Maar na 34 jaar bij Nationale-Nederlanden gewerkt te hebben, neemt Dick Boeter door een reorganisatie afscheid van zijn collega's.

Terwijl hij als 20-jarige bij de Raad van Arbeid aan de Schepenstraat in Rotterdam werkt, komt hij in de bus een gerenommeerd medewerker van Nationale-Nederlanden tegen. Ze hebben het er over, werken bij een grote verzekeraar. Dick solliciteerde. Niet lang daarna werd hij aangenomen en startte hij op de collectieve pensioenafdeling. Daar leert hij zijn sterke punten kennen en werkt inmiddels bijna 2 decennia in een commercieel team. Nu hij vertrekt, heeft hij als 55-jarige behoorlijk wat vakdiploma's op zak, en niet alleen op pensioenvlak. In 2013 studeerde hij bovendien af als Bachelor in Pensions and Life Assurance (BPLA) aan Oysterwyck Hogeschool.

Ik wilde gewoon een baan hebben

Dick laat zich beslist geen workaholic noemen. Maar hij moet er niet aan denken om al thuis te zitten zonder werk. Een baan heeft ook een sociaal aspect, deel uit maken van de maatschappij.

Inmiddels heeft Dick ervaring bij een andere werkgever waar hij - na het boventallig worden - een tijdje mee mocht draaien. Daar leert hij dat de uniciteit van het team waarin hij de laatste jaren kon werken, nogmaals te waarderen. "Je hoeft niet met iedereen vrienden te zijn op je werk, maar collegialiteit is wel heel belangrijk."

Als ik er iets van vind, zeg ik het ook wel

Thuis gaat het er gemoedelijk aan toe. Ook de kinderen hebben inspraak. Ieder heeft zo zijn taken. De kinderen weten feilloos hun aanspreekpunt te vinden. Soms bij vader Dick, soms bij moeder Agnes. Vooral bij van die 'vrouwendingen', laat hij het liever aan zijn vrouw over. "Ik heb daar dan wel een mening over. En als ik er iets van vind, zeg ik het ook wel. Goed met elkaar communiceren is daarbij wel belangrijk."

Ik geniet meer van de normale dingen

In korte tijd overleden onlangs zijn twee oudere broers. "Dat doet heel veel met je", zegt hij, "Je gaat nog meer dingen waarderen." Het is hem duidelijk dat hij ook daarna, samen met zijn gezin, gewoon weer verder moet. Het zet hem tot nadenken. Het leert hem ook de relativiteit van dingen te zien. "Ik vind dat mensen soms te veel zeuren", stelt hij. "Van het ene op het andere moment kan het er ineens anders voor staan", zo denkt hij terug aan die tijd.

"Ik geniet meer van de normale dingen, eigenlijk", zo beaamt hij. Gezondheid binnen zijn gezin. Dat de kinderen het goed doen bij hun studie. Trots vertelt Dick over zijn zoon die zijn master heeft gehaald, met goede vooruitzichten om binnen vier jaar te promoveren. En over zijn dochter die haar propedeuse haalde.

beeld  |  Ralph Kleingeld

Het geeft wel eens gespreksstof

In de loop der jaren is Dick meer family man geworden. Hoewel hij werk wel belangrijk vindt, ziet hij duidelijk een verschuiving in de balans. Een aantal goede financiële keuzes in het leven die nu rust geven, hebben daar wel aan bijgedragen. Dat zijn auto inmiddels zes jaar oud is, interesseert hem niet. Hoewel hij de nuchterheid van zijn vrouw bij keuzes wel eens lastig vindt, houdt ze hem wel soms een spiegel voor. En juist dat heeft hij dan nodig. "Het geeft wel eens gespreksstof", zegt hij breed lachend.

Ook als hij onlangs 6 weken bij een nieuwe werkgever mee mag draaien, is ze rigoureus. Terwijl Dick voor zichzelf allerlei overwegingen heeft, is ze heel direct. "Stop er mee", citeert Dick haar, "Je werkt er zes weken, maar na vier weken ben je al geen aardige man meer." Terwijl hij zelf de overweging van falen laat passeren, kan hij er inmiddels om lachen. Zijn vrouw heeft gelijk.

Ik wil toch wel uitgedaagd worden

Zes jaar geleden ziet Dick duidelijk de contouren van een reorganisatie bij zijn huidige werkgever. Hij ligt er niet wakker van, maar in voorbereiding daarop gaat hij niet alleen zelf studeren en cursussen volgen, maar stimuleert ook collega's daarin een keuze te maken. In de studies vindt hij de afgelopen jaren een soort uitdaging. Het leren gaat op zijn leeftijd niet meer zo makkelijk. Dick geniet van de ritten op zijn wielrenfiets.

Ook daar zitten uitdagingen in, het halen van een hoge gemiddelde snelheid. Tot hij twee jaar geleden door een val zijn doelen op dat vlak bij stelt. Fietsen moet wel leuk blijven.

Ik wil niet leven op kosten van de maatschappij

Zijn ontslag heeft meer impact op hem dan Dick had verwacht. "Het einde van een tijdperk", omschrijft hij het. Na zijn eerdere nuchtere reactie op de aankondiging van zijn ontslag, is het nu echt over. Dat besef komt wel binnen. Ondanks het sociaal vangnet, ervaart Dick toch een soort onrust naarmate de definitieve ontslagdatum nadert. "Ik wil mijn hand niet ophouden", zegt hij, "Ik wil niet leven op kosten van de maatschappij." "Dat zit een beetje in mij", legt hij uit, "Ik wil deelnemer aan de maatschappij, omgaan met mensen."

Dick ziet de toekomst rooskleurig tegemoet. Hij hoopt in goede gezondheid weer een baan te vinden in de verzekeringsbranche. Maar hij sluit niet uit dat hij over twee jaar buschauffeur is. "Ik ben geen type die niks doet", stelt hij, "Dan word ik gek."



Klik op één van onderstaande 9 kleine foto's om naar de andere portretten te gaan.







beeld  |  Ralph Kleingeld



beeld  |  Ralph Kleingeld

Advertentie